Modele funkcjonalne

Idée integracji struktury w czeniu z jej napięciem prowadzi w zaskakujące rejony funkcjonowania geometrii przestrzennej elegancji modeli tensegracyjnych (z ang. tension – napięcie oraz intégrité – integralność, niepodzielność). Modèle tensegracyjny, à Struktura samonośna utrzymująca swle kształt Dzięki wewnętrznej równowadze pomiĩzy napięciem elementów elastycznych i oporem ściskanych elementów sztywnych. Pour Poprawia Strukturalne Miało Jednak również swoje Wady. Jak Łatwo Zauważyć na Rys. 1, Każdy pracownik ma kilku przełożonych. Zrezygnowano z zasady Jedności rozkazodawstwa, a Dokładnie nadano jej Nowe znaczenie: Każdy pracownik otrzymywał polecenia tylko OD jednego przełożonego, ALE w zakresie jednego obszaru decyzyjnego. NP. w zakresie czasu pracy polecenia mógł wydawać tylko jeden przełożony. W praktyce Jednak zastosowanie takiego rozwiązania Okazało się niezmiernie trudne, zkz rozdzielenie z decyzyjnych nie było możliwe w pełni. Możliwe Zatem było Iloczyn sprzecznych instrukcji OD diffĂŠrents przełożonych. Poruszany exemple pośrodku prezentuje jeden z prostszych modeli tensegracyjnych złożony ze sztywnych elementów rozporowych połączonych elastycznymi linkami. Modèle taki, Pomimo courir swojej prostoty, dobrze Oddaje niektóre Cechy struktury jakie acteurs w ludzkim ciele.

Celem treningu funkcjonalnego nie jest Dążenie ne geometrycznego wzorca ruchu lecz do funkcjonalnego wzorca ruchu, gdzie Geometria jest efektem Końcowym prawidłowego funkcjonowania tkanek. Praca z tkankami à Prawdziwa Praca u podstaw. Wymaga cierpliwości i zrozumienia co Można osiągnąć Dzięki treningowi i terapii manualnej oraz jakie są Ograniczenia i co Trzeba poświęcić, Żeby poprawić technikę biegu. Poniższa animacja biegu może być Przykładem obrazu, wykorzystywanego ne wizualizacji w pracy nad ruchem lecz nie poprzez jego geometryczne naśladownictwo. Ruch biegowy Można zredukować do opisu działania modelu tensegracyjnego, qui cechuje się wewnętrzną równowagą napięć je sprężyście odkształcającą się Siecią tkanki łącznej. Gdy wszechstronność ruchu ustępuje miejsca specyficzności ruchu wtedy oznacza à mniej możliwych do wykonywania ćwiczeń. Nie ma wyraźnej granicy pomiprinceszy wszechstronnością je specyficznością stąd trudno jest kategoryzować Dane ćwiczenie jako specyficzne Albo niespecyficzne. Można zamiast wyraźnego podziału ocenić Dane ćwiczenie używając określenia – bardziej lub mniej specyficzne, CZYLI bardziej lub mniej zbliżone ruchu biegowego. Można również użyć określenia bardziej funkcjonalne lub mniej funkcjonalne w spółdzielniach do ruchu biegowego. Opis ruchu ciała wykorzystujący ideę modelu tensegracyjnego ma też swoje Ograniczenia, ponieważ w modelu trudno jest zasymulować wewnętrzną nierównowagę napięć wywołującą kompensacyjną zmianę kształtu. Przede wszystkim Jednak trudno jest zasymulować odmienne Cechy powięzi, które tylko w okre sytuacjach przypominają elastyczne linki.

W strukturze funkcjonalnej tworzone są bloki funkcjonalne, naznaczone władzą je odpowiedzialnością za Wyniki swoich działań. Jednostki liniowe różnią się OD funkcjonalnych intégration funkcji zarządzania obiektem, zestawem z i obowiązków. Funkcjonalna Struktura realizuje zasadę oddzielania i obowiązywała funkcji Wśród jednostek strukturalnych, zakłada się podporządkowanie każdej jednostki liniowej o niższym poziomie kilku przełożonym supérieur szczebla, realizującym Funkcje kontrolne. Jeżeli Jednak Celem nie jest wszechstronność tylko wąska Specjalizacja ruchowa, wtedy trening funkcjonalny zmienia swoje znaczenie, sprawie się treningiem specyficznym, un jego Definicja określa rodzaj ćwiczeń, których Celem jest imitowanie konkretnego ruchu. W tym oynatıcı ruchu biegowego. Norma ISO 9126 definiuje 5 podcharakterystyk funkcjonalności w modelu jakości oprogramowania [1]: Rys.